Van twee Joodsche vragertjes

97

Met zijn vingertjes pakte hij het gele beet. — Nee, toch maar niet Dat andere rose?

״Je moet niet zoo lang kiezen,” zei Eva, een beetje ongeduldig. ״En je moet ook niet alles eerst beetpakken.”

Dan maar dat rose.

Jaap zei eerst berocho, — hij wist wel, dat het שהכל moest zijn, — en nam een klein hapje.

״Is ’t lekker?” vroeg Eva.

״Nou! Er zit rose boter in. Kijk maar. Net zoo zacht als boter.”

Eva keek.

״Nou ga ik kiezen.”

Eva was gauwer klaar. Maar die was ook veel grooter. En als je groot bent, kies je nooit lang.

״Wanneer is de touro weer jarig?” vroeg Jaap•

״Volgend jaar,” zei Eva. ״Want ze doen er een jaar over, om de touro uit te lezen.”

״Is dat lang, tot ’t volgend jaar? vroeg Jaap.

״Nou, wat lang!”

״Jammer,” zei Jaap.

Hij wou wel, dat de touro iederen dag uitge-lezen werd!