Van twee Joodsche vragertjes

87

״Is het óók erg, als je tegen een kind van school jokt?”

״Natuurlijk.”

O״

Zou ze 't nu zeggen?

״Moeder?"

״Wat is er?”

״Ik heb wel eens gejokt.”

״Hoe kwam dat, Eva?” vroeg Moeder.

En toen vertelde Eva het. Alles. En toen het uit was, keek ze eens naar Moeders oogen, — hoe Moeder het vond.

״Wat ben ik blij,” zei Moeder, ״dat je het ver-teld hebt. En nu vertel je natuurlijk ook aan dat meisje, dat we géén    piano hebben.”

Eva keek Moeder    verschrikt aan.

״Dat kan niet!”

״Waarom niet?”

״Nee,” schudde Eva, met tranen in haar oogen, ״het kan heusch niet, want het is veel te gek.” ״Welnee,” zei Moeder, ״het is niets gek, dat we geen piano hebben.”

״Maar ik heb het    gezegd, en nu denkt    ze    het!”

״En ze mag het    niet denken, want    het is    niet