Tante Griet

168

Greet sliep dien avond wèl subiet, — zoo subiet, als ze zich niet herinnerde al sinds maanden te zijn ingeslapen. Ze droomde niets, — ze mafte, zonder meer. En toen ze wakker werd, ver in den morgen, stond het einddiploma rechtop op een stoel voor haar bed. Een bedenksel van moeder natuurlijk!

Ze wist niet, dat Marthi net een kwartier geleden had aangebeld, en aan moeder had gevraagd:

„Is ze al op?”

„De taart?” had moeder in haar onnoozelheid gemeend, „nou, er is nog wel een stukje voor je,” — waarop Marthi in een hoongelach was uitgebarsten, en moeder opeens begrepen had, wat er met „ze” bedoeld werd, waarop moeder Marthi had toegestaan, onhoorbaar om het hoekje van de slaapkamerdeur te kijken. Marthi had door een kier een in volmaakte rust uitgestrekte Greet waargenomen, zoodat zij zich geduldig in de huiskamer had teruggetrokken om het over een kwartier weer te probeeren.

Greet had net een paar minuten zich liggen verkneukelen in den aanblik van haar met zweetdrup-pelen verworven diploma, toen Marthi ten tweeden male aan haar deur verscheen.

„Marthi!”

„Luiwammes!”

„Het mag,” genoot Greet. „Ik mag zoo lui zijn als ik wil. Alles mag. O Marthi!”

„O Greet!”

Marthi zat al op den rand van Greets bed, de voeten op den stoel van Greets diploma.

„Heb jij ook zoo geslapen?”

„Geronkt, Greet. Ik wist niet, dat ik zóó maffen