Tante Griet

142

„Die takken!” zei hij ongeduldig.

„De katjes?” vroeg ze ontzet. „Daar heeft niemand toch wat aan, als ik ze niet meeneem ?” En ijverig aandringend: „Ze weten thuis nog niet eens, dat er al katjes zijn!”

Toen beet de agent op zijn snor.

„Neem maar mee,” zei hij kribbig over zijn schouder tegen Greet, want hij had zich al omgedraaid.

„Dank u wel,” zei Greet kleintjes.

Maar dat hoorde hij al niet meer...

* *

*

Naar Wies terug. Dan maar den trein verzuimen en later thuiskomen, — maar deze katjes moest Wies hebben! Niet voor niets was ze bijna met het gerecht in aanraking gekomen, — niet voor niets was ze bijna in de modder verdronken van schrik!

De zon was nu heelemaal weg; er was alleen nog maar een roode gloed, waar de huizen zwart en wonderlijk omglansd tegen afstaken. Maar Greet holde zóó, dat ze niet meer voelde, hoe koud het was geworden.

Gauw, — gauw! Wies moest weten, dat het lente was!

Ze bofte niet: de generaal deed open.

„Bent u niet naar den trein gegaan?”

Hartelijk klonk dat! Maar er was ook niet de minste reden tot hartelijkheid, begreep Greet.

„Ik heb nog iets vergeten aan mijn zuster te geven. Mag ik even bij haar?”