Tante Griet

116

schrapen voor het heele gezin, Eetje en Teetje incluis, en een paar aardappels schillen, — het was zóó rustig in huis, — gewoon een paradijs.

Heel deze wonderlijke vacantie, waarvan het verdere verloop afhing van het al of niet verschijnen van een tweede soort Maartje, maar dan een soort, dat geen bezwaren had tegen kunstenaars, — heel deze vacantie, met haar afwisseling van huiselijke en schoolsche beslommeringen, van Marthi’s en Eetjes en Teetjes, van Fenna’s en Maartjes, van moeilijkheden en geweldig plezier,

— heel deze vacantie ging door Greets gedachten heen, terwijl het sap van de worteltjes frisch te voorschijn spatte onder het schrapende mesje uit.

Het gekke was, vond ze, dat ze niet moe werd hier. Ze sliep ’s avonds in, vóór ze goed en wel in bed lag, en Eetje en Teetje lieten hen zoo verrukkelijk met rust, sinds Eetje’s beterschap. Dan werd ze ’s morgens, gelijk met Wies, prompt om zeven uur wakker, terwijl ze thuis, gedurende het heele schooljaar, om half acht al haar moed moest verzamelen om zich van haar legerstede te verheffen. En dan hard bezig zijn, den heelen morgen,

— en niet moe worden.

Zou het door de afwisseling komen? Of — misschien — doordat ze al deze werkjes zoo graag deed?

„Van wat je graag doet, word je niet moe,” was haar slotgedachte en toen werd er gebeld.

Ze spoelde gauw haar bruingeworden handen af, deed, geleerd door de ervaring, haar schort uit en snelde zachtjes naar de deur.

Vóór ze de deur opende, deed ze gauw een schietgebedje: „Een meisje, dat zich hier komt