Rozijntje van huis

‘Weet U nog, dat ik hier kwam om raad en U kon me geen raad geven?’

Hij knikte.

‘Toen ik wegreed, wist ik toch wat ik doen moest. Ik moest bij vader zijn en ik moest nog iets anders doen, omdat anders diezelfde leegte van vroeger terug zou komen.’

‘En?’ vroeg meneer.

‘En toen wist ik, dat dat andere hier in huis op me wachtte.’

Meneer stond op en leunde met zijn oude, dorre handen op de rand van de tafel.

‘Wat bedoel je?’ vroeg hij, nog fluisterend.

Toen zei Rozijntje langzaam:

‘Ik wist ineens, dat dit het zijn moest: dat ik overdag voor u en mevrouw zou zorgen en ’s avonds bij vader zijn... omdat hij me zo miste...’

Meneers lippen beefden alsof hij iets zeggen wou, maar het kwam niet.

Hij veegde ijverig zijn brilleglazen schoon en weer bewogen zich zijn lippen.

Toen, eindelijk kwamen de woorden:

‘Hoe heb je dat geweten, Rozijntje, hoe erg het hier was? Van die éne keer, datje hier kwam kijken?’ Hij wachtte even. ‘Ik zie je nog komen,’ zei hij in zichzelf, ‘als meisje met twee lange vlechten. Weet je nog? Toen kwam je op een avond en je had zo’n groot verdriet en je wist niet watje doen moest. Weetje het nog?’

Rozijntje knikte. Ze wist het nog. O, ze wist alles nog! Hoe zou ze iets kunnen vergeten van wat deze twee oude mensen voor haar geweest waren in die tijden, die zo bitter moeilijk waren?

‘Toen had je vader gezegd,’ ging meneer verder, ‘dat je niet meer hier mocht komen, dat je thuis diende te blijven. Ik wou toen niet zeggen hoe erg ik het vond, maar het was erg... het was heel erg...’

Rozijntje wist alles nog.

144