Rozijntje van huis

HOOFDSTUK XXI

Terug

Jacks moeder had het erg, erg jammer gevonden, toen ze het zei. Maar een beetje begrepen had ze het wel.

Jack was zo veel veranderd in de tijd dat Roza er was, zei ze, en ze was zo bang, dat hij weer zo worden zou als vroeger, als Roza weer weg was. Maar toen had Rozijntje de moed gekregen - hoe, dat begreep ze zelf niet - om mevrouw uit te leggen, dat dat helemaal niet veranderen zou en hoe het kwam, dat hij vroeger zo anders was. En het wonderlijkste van alles was, dat Rozijntje helemaal vergat hoeveel jonger ze was dan mevrouw en dat mevrouw zat te luisteren met spanning in ’t gezicht en soms zachtjes knikte, dat ze het begreep.

En toen was het allerwonderlijkste, toen Rozijntje gezegd had, dat ze zo blij was met Mo en dat het daardoor lang zo moeilijk niet was voor haar om van de jongens weg te gaan, dat mevrouw, diezelfde mevrouw met de prachtig gegolfde haren en de fijne, blanke handen, met het beeldige japonnetje, dat diezelfde mevrouw toen ineens een kus gegeven had op Rozijntjes frisse blozende wang.

Rozijntje was er erg ontdaan van en merkte nu pas hoe ze daar als een ouder mens had zitten praten. Ze wou wel weglopen uit de kamer en toch was ze zo verschrikkelijk blij.

‘Dank U,’ zei ze dwaas en onhandig. En toen moest mevrouw ineens lachen om dat woord van Rozijntje. En toen was alles gelukkig weer gewoon.

Maar dat éne ogenblik met mevrouw maakte het weggaan voor Rozijntje veel en veel moeilijker. Al was Jack al lang niet boos meer en al nam Mo beetje bij beetje bezit van het hele leventje van beide jongens.

141