Rozijntje van huis

lijk, maar toen Mo uit Jacks mond de verfomfaaide melodie hoorde, voelde hij toch wel, dat het zó niet zijn moest.

‘Fout!’ zei hij streng en deed het weer over.

‘Nou doe je het anders,’ zei Jack.

‘Och, niet waar, jong!’ antwoordde Mo verontwaardigd.

Toen kwam Rozijntje als scheidsrechter er tussen:

‘Ze kon wel horen, dat Mo kon laajnen, maar hij kon zeker niet zo heel best zingen, hè?’

‘Ja, dat was het,’ stemde Mo tevreden toe. Niet kunnen zingen was lang zo’n schande niet als niet kunnen laajnen. En zijn sympathie voor Rozijntje groeide aanmerkelijk door deze oplossing.

Het bleef nu verder maar bij voordoen. Een volgende keer kon Jack dan eens proberen of hij het leren kon. Wie weet of Mo hem niet voor zijn barmitswo kon klaarmaken.

‘Ja, maar,’ opperde Jack, ‘als je toch niet goed zingen kunt?’

‘O,’ Mo had al weer een oplossing bij de hand, ‘dan leer je de toontekens van mij en tegen het eind zingt Roza het je wel even voor, hè? Roza kan toch zeker wel zingen?’

Een plotselinge, onverklaarbare kleur trok over Rozijntjes gezicht. Wie praatte daar van Jacks barmitswo alsof zij er dan nog zijn zou, alsof zij het hem dan voor kon zingen?

‘Ja!’ riep Jack. ‘Vind je dat goed?’ En zachtjes: ‘Rozijntje?’ Rozijntje drukte de rug van haar hand tegen haar wang om die kleur maar terug te duwen. Maar hij wou niet terug.

‘Wat is er?’ vroeg Jack. En Rozijntje zei met een vreemde stem, waar Mo en Lootje bij waren - en ze had altijd gedacht het aan Jack alleen te zeggen voor een ander het wist:

‘Als je barmitswo bent, Jack, dan ben ik hier niet meer.’

Jack deed een sprong naar voren.

‘Waarom niet? Hoe weet je dat? Dat kun je nu toch nog niet weten?’

‘Dan ben ik hier niet meer,’ ging Rozijntje verder. ‘Dan ben ik bij

137