Rozijntje van huis

‘O, jawel!’ had Rozijntje hem gerustgesteld. ‘Alleen moet je er misschien een beetje ouder voor zijn.’

En nu vanavond weer! Na sjier hamangalous had ze mongouz tsoer ten beste gegeven, en daarna kwamen de drie kleine kleutertjes uit de fluit voor de dag.

‘Hoe kom je er toch aan ?’ vroeg Jack bewonderend.

‘Gekregen! Van een vriendin!’ zei Rozijntje peinzend.

En ze dacht bij zichzelf, dat ze niet eens van een vriendin hoefde te spreken, want Lea was maar net de enige vriendin, die ze bezat.

‘Wasje niet blij, toen je hem kreeg?’ informeerde Lootje.

‘O, jawel!’ peinsde Rozijntje. En zonder dat ze het wist, rondde ze weer haar lippen om de fluit, bewogen haar vingers zich weer, en kwam er het wijsje uit te voorschijn, dat ze de eerste keer had weten te creëren:

‘Alles blij maakt de mei!’

Dit was toch wel een heel makkelijk wijsje, want zelfs nu, na jaren rust, ging het vlot.

En gestreeld door die vlotheid, speelde ze het nog eens en ook een derde keer.

Het was wel bijna winter, maar toch... ‘Alles blij maakt in de mei!’

Lea was ondanks de koudë dag bezweet.

Ze sjouwde met haar zware koffer in de vreemde stad, waar alle straten haar aankeken zonder dat ze haar iets te zeggen hadden.

’t Was veel praktischer geweest, als ze de koffer aan het station had kunnen laten staan, maar een vage angst om hem te openen en de toestand te aanschouwen van de rijpe, sappige peren, die tante Saar haar had meegegeven, had haar doen besluiten de koffer én de peren zó als ze waren mee naar Rozijntje te slepen. Waren er dan ongelukken gebeurd, dan waste ze haar handen in onschuld.

Bij ieder kruispunt sjouwde ze naar een agent of naar een

101