Rozijntje

Lea had immers gezegd, dat het wel goed kwam. Ze geloofde het zelf nu ook, al wist ze niet hoe.

Ze ging bedrijvig door de keuken en bedacht met schrik, dat ze vader de hele morgen niets gebracht had. En het kwam er nu toch zo op aan, dat ze hem gauw weer sterk maakte. Een ei, dat was nu maar het beste.

Zodra ze het gekookt had, bracht ze het naar boven, met lome benen nog wel, maar toch met ogen, die al weer rondkeken en in zich opnamen.

Ze kwam zachtjes de kamer binnen.

‘Ik heb u vanmorgen vergeten’, zei ze verlegen. ‘Hier nog een ei.’

‘Dank je.’

Ze hoorde niet, hoe hees vaders stem was. Ze zag niet, hoe angstig zijn blikken haar volgden en hoe ze tenslotte met schrik bleven rusten op haar smal, wit gezichtje.

Nooit, nooit had hij het nog gezien. Dat hij maar stil werk op haar schouders had geladen, dat te zwaar was. Hij had het allemaal zo vanzelfsprekend gevonden, dat ze voor hem klaar stond, en alles deed wat voor hem en Jupie nodig was.

‘Roza’, zei hij langzaam. ‘Kom eens hier zitten.’

Ze zette het ei op tafel neer en keek hem verbaasd aan.

‘Is er iets, vader?’

‘Nee. Kom eens hier zitten.’

Hij zat nog op dezelfde plaats voor het raam.

Ze ging zitten op een stoel tegenover hem.

En. langzaam, moeilijk, begon hij:

‘Dank je voor al wat je gedaan hebt. Dank je, dat je me beter hebt gemaakt.’

Hij nam haar ruw werkhandje in zijn grote vermagerde hand en keek neer, bleef al maar kijken naar de gebarsten huid van die hand, die alles voor hem en Jupie gedaan had.

En toen zei hij het woord, waar Rozijntje al die jaren op gewacht

150