Rozijntje

De oude man wist niets te zeggen. Maar toen hij even later weer op de weg voortsjokte, de zware koffers over zijn schouder, toen dacht hij, dat hij iets verloren had in dit dorp. Maar hij wist niet precies wat.

En Rozijntje wist ook niet, wat ze verloren had, maar toen de man uit haar keuken gegaan was met een stil ‘dag Rozijntje’, dat een beetje verslagen geklonken had, toen kwam er een vaag in haar herinnering boven, dat het de vorige keer toch wel heel anders geweest was, het bezoek van deze oude man.

Ze wist niet, wat ze verloren had. Ze wist ook niet, waarom ze nu zo dof en doelloos aan tafel bleef zitten, terwijl er toch zoveel werk op haar wachtte. Ze wist niet, dat deze oude man door zijn komst het ogenblik gebracht had, waaraan ze niet verder had durven denken, het ogenblik, dat ze niet verder meer kon. Ze wist niet... ze wist eigenlijk niets meer.

Toen Lea thuis kwam, zat Rozijntje nog zo doelloos aan de keukentafel. En toen wist Lea wèl, dat het ogenblik gekomen was.

Ze legde haar arm om Rozijntje heen en vroeg:

‘Wat is er?’

Toen brak de dofheid, waarin Rozijntje al die uren gezeten had, en tegen Lea’s schouder snikte ze het uit.

‘Stil maar’, zei Lea. ‘Stil maar. Nu komt alles goed.’

‘Maar ik kan niet meer.’

‘Nog eventjes moetje kunnen. Dan komt alles goed.’

Rozijntje keek haar vragend aan.

‘Wat bedoel je?’

‘Ik weet niet’, zei Lea met haar jonge, blije stem. ‘Ik heb alleen maar het gevoel, dat, als alles zo moeilijk is, dat je werkelijk denkt niet meer verder te kunnen, dat dan alles goed moet komen.’

‘Geloof je dat?’ vroeg Rozijntje, een beetje hoopvol. ‘Maar ik weet niet, hoe het goed kan komen.’

‘Ik weet het ook niet, en toch geloof ik het. Kun je niet nog een

146