Rozijntje

onder het fornuis te duiken. Wat zou ’t zijn?

Het was... het was... ach, het was zijn eigen stukje brood.

Verslagen bleef hij daar op knieën zitten, het stukje brood in de ene hand, het klompje in de andere.

Wat moest dat nou? Wat betekende dat nou? Was Sinterklaas niet bij hem gekomen? En wel bij Kees van de bakker? Hij wist anders nog zo net niet, wie de zoetste was op school, Kees of hij!

Wat moest ie nou toch? Hij kauwde langzaam en in sombere gedachten het stukje brood op, dat voor het paard van Sinterklaas bestemd was geweest.

En door de onrustige nacht, en door de teleurstelling, en door de eenzaamheid en de narigheid, kwam er een dikke prop in z’n keel naar boven, ging door z’n neus naar z’n ogen, en toen begon hij bitter te huilen.

Zó vond Rozijntje hem: geknield voor ’t fornuis, met een klomp in de hand, wrijvend met de andere hand in zijn ogen, en nog kauwend op dat ongelukkige stukje brood.

‘Wat is er?’ dood-verschrikt.

‘Niks.’

‘Wèl wat. Vertel het maar aan Rozijntje.’

‘Jij... weet daar toch... niets van.’

‘Wat is het dan?’

‘Sinter... Sinterklaas... heeft me... ver... geten!’

Rozijntje zag het klompje en de kruimels om z’n mond en begon te begrijpen.

‘Waarom heb je me niets gezegd?’

‘Jij wist toch niets van Sinterklaas af.’

‘Jawel.’

Jupie liet zijn klomp vallen en keek haar ontdaan aan.

‘Jawel ? En waarom heb je me dan niets gezegd ?’

Rozijntje kreeg het benauwd.

‘Ik... och... omdat hij niet bestaat.’

122