Rozijntje

Met een zuchtje liet ze zich weer in ’t kussen zakken.

‘O,-heerlijk.’

Lea sprong uit bed.

Een uurtje later lag Rozijntje, fris gewassen en gekamd, in haar bed een kopje hete thee te drinken en een dun boterhammetje met veel boter op te peuzelen.

Beneden maakte Lea met beverige vingers het touwtje los van een pakje, dat de post daarnet gebracht had.

Jupie, op het punt van naar school gaan, keek haar gespannen op de vingers.

Uit het pakje kwam:

Een kwart van moeders verjaardagstaart.

Een zakje heerlijke bonbons van moeders verjaardag.

Vier heerlijke sinaasappels, - nu al! Van moeders verjaardag.

Een lang gedicht, dat ze met z’n allen in elkaar gedraaid hadden.

Ze hadden wèl aan haar gedacht. Ze hadden aan haar gedacht, de hele dag!

Een groot stuk taart verhuisde dadelijk naar boven, naar Rozijntje. Vóór ze opstond, moest het op zijn.

Ze was zo verkouden niet, of ze lustte het wel!

Een ander stuk taart werd met voorzichtige vingers door Jupie mee naar buiten genomen en tussen huis en school opgepeuzeld.

Weer een ander stuk taart werd door Lea met voorzichtige, plechtige hapjes geproefd.

De rest was voor vanavond. Dan begon het feest met z’n vieren nog eens over.

En toen Rozijntje die avond weer vroeg in bed stapte, gaf ze een gilletje van zalige verrukking.

Een kruik. Een warme kruik.

Even later zette Lea een dampende kroes met kwast voor haar bed neer...

117