Rozijntje

Maar ineens ging ze met een ruk weer rechtop zitten.

Bah, wat gemeen was ze. Lag ze me daar te denken, wie voor haar zou zorgen als zij verkouden werd, - en ze was niet verkouden, - en naar Rozijntje, die wèl verkouden was, keek geen mens om! Ze had het gewoon niet gezien, en geen ogenblik eraan gedacht, hoe vervelend Rozijntje zich moest voelen, -- ook niet, toen ze vroeg naar bed ging.

Alleen aan zichzelf had ze gedacht, en aan haar arme zelf, als ze eens verkouden mocht worden... bah!

Op haar blote voeten ging ze voor Rozijntje’s bed staan kijken naar die dróge lippen, naar dat moeilijk ademhalen.

Wat zou ze nu nog voor haar kunnen doen? Nu sliep ze...

Morgen dan. Morgen vast en zeker.

Weer in bed, begon ze te begrijpen, dat moeder ze niet alleen koesterde om het koesteren zelf, maar ook dat zij zouden leren, hoe ze voor anderen moesten zijn.

‘Och moeder’, dacht ze, ‘goed, dat u mijn gedachten daarnet niet wist.’

En toen, slaperig, wist ze, dat moeder in haar gedachten nog nooit zo helder en duidelijk geweest was.

Omdat moeder jarig was...

En toen sliep ze.

Toen Rozijntje, moe en on-uitgerust, op wilde staan, zat Lea rechtop in bed.

‘Hoe is ’t er mee?’ vroeg ze hartelijk.

‘’k Weet niet’, zei Rozijntje verdrietig.

‘Blijf nog een poosje liggen.’

‘Kan toch niet.’

‘Toe. Ik zal voor ’t ontbijt zorgen. Jij krijgt ’t op bed, en daarna sta je pas op. Toe. Hè?’

Rozijntje’s kleine, verkouden oogjes werden nu toch groter.

116