Rozijntje

Ze bedacht onder de hand, hoe ’t nu vanavond thuis geweest was. Ze begonnen de verjaardag niet de vooravond met nacht, al vierden ze de Joodse datum, - maar begonnen ’s morgens pas, omdat de verrassingen dan veel echter waren. En ’s avonds bleven de kleintjes lang op en er werd gesmuld en veel gepraat en gelachen, - en gezongen, twee-, driestemmig soms, wijsjes uit sjoel meest,-o!

Ze zat in haar nachtjapon in de stoel, waarin ze iedere avond nachtgebed zei. En terwijl ze aan de zingende huiskamer dacht, drupten de tranen, die de hele dag op de loer hadden gelegen.

Zouden er vanavond ook aan haar hebben gedacht? Vanmorgen wel toen was het pak aangekomen met haar gedichtje en het kussen, dat ze zelf gemaakt had.

Maar vanavond? Och nee, in de pret hadden ze daar geen tijd voor natuurlijk. Welnee, niemand dacht aan haar.

Toen zei ze haar nachtgebed, haast zonder gedachten. De rust, die het haar anders gaf, bleef uit. Ze zou zeker niet inslapen, dacht ze.

Ze keek naar buiten, zoals ze dat elke avond deed, als het lichte maan was.

De maan ergerde haar vanavond.

‘Kijk vóór je’, dacht ze, ‘jij hebt makkelijk praten. Jij mag thuis naar binnen kijken, - en ik zit hier.’

Vóór ze in bed stapte, keek ze even naar Rozijntje.

Wat lag ze benauwd te slapen. Ze was zeker nog verkouden.

Als ze thuis verkouden waren, - thuis...

De tranen werden overvloediger.

Als ze thuis verkouden waren, werden ze in bed gestopt met een kruik en hete citroen-kwast.

Als zij nu bijvoorbeeld hier verkouden werd, wie zou er dan aan een kruik of aan een kwast denken? Rozijntje niet, die had genoeg aan haar hoofd...

114