Rozijntje

standje gaf uit bezorgdheid. Heerlijk om straks als een schoolkind ingepakt te worden, - in meneer z’n wollen das!

Meneer kwam uit de Joodse school terug. Meneer was verbaasd en blij om Rozijntje’s bezoek. Ze dronken thee met z’n drieën, en Rozijntje zat aldoor te wachten, wat hij van de stadse jurk zonder mouwen zou zeggen.

Toen mevrouw haar met een grote veiligheidsspeld in meneer z’n wollen das speldde vóór ze haar mantel aan deed, knikte meneer tevreden.

‘Da’s goed, vrouw, ’t Is koud weer.’

Mevrouw en Rozijntje keken elkaar aan en lachten.

Had ie me daar toch niet eens gezien, dat ze wat nieuws aan had!

Op de terugweg zag ze een fïetsersrug voor zich uit gaan, een beetje gebogen rug, en daarboven een pet, die ze zelfs in de schemering kende.

Vader.

Ze trapte hard om hem in te halen.

‘Hallo! Vader, hallo!’

Eindelijk hoorde hij haar, keek om en reed langzamer.

Toen ze hem ingehaald had, zei ze blij:

‘Wat toevallig! Wat gezellig dat we samen teruggaan!’

Vader knikte blij, zei weinig.

Zo’n grote dochter naast hem. Wat heel anders, dan alléén thuis te komen van z’n werk.

Toen begon hij, langzaam en moeilijk, van z’n zaken van die dag te vertellen. Dat had hij nog nooit gedaan.

Rozijntje luisterde alleen maar, vereerd en gelukkig. Ze knikte van tijd tot tijd, om te laten zien dat ze hoorde, maar durfde haast niets zeggen, bang dat ze een eind aan zijn verhaal zou maken.

Wat een middag!

Vóór ’t huis stapten ze af, en vader nam haar de fiets uit handen

109