Tirtsa

Bij de kaart op pagina 172

Dit is het land Israël in de tijd van Tirtsa, Erets Israël, zoals het tijdens de verstrooiing van de Joden bleef heten en sinds 14 mei 1948 officieel heet. Op deze datum immers werd de staat Israël gesticht en daarna door de Verenigde Naties als lid toegelaten. Er zijn tijden geweest dat Israël groter was, maar ook tijden waarin het zich slechts uitstrekte, zoals men zei, van Dan tot Be ’ersheba. Beide namen bestonden ook toen; Dan was een nederzetting aan de noord-oostgrens, Be’ersheba de stad waarachter de woestijn de Negev begon. Van een min of meer vervallen plaats was zij bezig zich te ontwikkelen tot de grootste stad van het zuiden van Israël.

Zoals je ziet strekte Israël zich toen uit van Metoela, een dorp in het noordelijkste topje, tot Elath, dat tegenover de Jordaanse stad Akaba aan de gelijknamige golf ligt, welke weer uitmondt in de Rode Zee. Hoewel het klimaat voor Europeanen hier haast ondragelijk is en men nog lang niet van die gemakken was, welke het leven daarin dragelijk kunnen maken, beloofde Elath toch een belangrijke haven en vissersplaats te worden.

Van het noorden naar beneden gaande, komen wij eerst bij het Hoele-meer (uitspraak Choelee), met zijn moerassen, welke men bezig wasdroog te leggen, om er vruchtbare weiden en akkers van te kunnen maken. In het Hoele-meer komen verschillende rivieren samen, die ontspringen op de Syrische berg Hermon; verenigd in de rivier de Jordaan verlaten zij het meer. Aangezien de Jordaan een zeer sterk verval heeft, van in totaal 914 meter, bouwde men indertijd krachtinstallaties bij Naharajiem (op de kaart het cirkeltje onder het meer van Tiberias), om er de electriciteit voor het gehele toenmalige Palestina mee op te wekken. Deze vielen na 1948 echter in handen van Jordanië.

Van het Hoele-meer dalen wij af tot het meer van Tiberias, dat ongeveer 200 meter onder de zeespiegel ligt. Visvangst is daar een grote bron van inkomsten, terwijl velen in de hete bronnen bij de stad Tiberias genezing voor reumatische ziekten zoeken. Aan de noord-westkust van het meer vindt men de ruïnes van de stad Kapernaüm (Kfar Nahoem), waar eertijds Jezus verbleef. Aan de oostkust, bijna in Syrië, de dappere kibboets Eingeb, waar jaarlijks muziekfestivals werden gehouden.

Het stadje Beth Shan, wordt reeds in de 16e eeuw v. Chr. genoemd in de correspondentie van de Egyptische Farao’s. In de Bijbel wordt het genoemd in het relaas van de slag op Gilboa van Koning Saul met zijn zonen tegen de Filistijnen. Het vormt het oostelijke punt van de vlakte van Jizre’el of Esdraelon, die in het zuiden door het Gilboagebergte en in het westen door de bergen van Samaria en de uitlopers van de berg Karmel wordt begrensd. De vlakte van Jizre’el vormde tot voor vijfendertig jaar een groot moerassig gebied, dat door malaria en andere moeraskoortsen onbewoonbaar was. De Joodse kolonisten slaagden er echter in, ten koste van

173