Stille uren

EERSTE HOOFDSTUK.

In de wit-matte stilte van den Zondag zat hij te werken, tijden achtereen, zonder opzien, zonder weten der uren, die over hem voorttraagden luidloos, zwijgend heen.

Buiten stond de weemoedig-grijze, damp-doffe middag, langzaam sluipend naar den avond, onder het mistig-klamme licht dat van den egalen hemel droop, een roerlooze rust die loom neerdreef van de lage wolken, waaruit zacht dun-nevelende regenbuien woeien, een wijd-matte treuring dichtend over de stad. Telkens, even gedempt kortend over het donker-taaie grachtwater, klonk het bellen van een tram van de overzijde boven het weeke schuren der wielen, heenlossend met droomig schuiven in de mist, die dichter grijsde in de verte. En daarna hing de stilte weer over de kade, een vochte weening druipend over de zwart-kale boomtakken, waarvan de druppels kort-tikkend neerklakten een na een.

Maanden waren voorbij geloomd sinds hij van buiten was teruggekomen, lange vaag-droomende maanden van egaal, *t zelfde leven zonder ver-II.

i