Stille uren

ZESDE HOOFDSTUK.

Toen de zomer kwam, was hij zóó ziek geworden, dat hij niet meer alleen in zijn huis kon blijven.

Op een dag, terwijl hij moe, zwakte-huilend neerlag in een wanhopend telkens weerpijnen van zijn hoofd, beweegloos wachtend op de kalmende doving der morphine, was zijn oude vriend van buiten bij hem gekomen, angstig gewaarschuwd door de menschen met wie hij eiken dag ging. Verwonderd sprekend alsof hij niet wist dat hij ziek was, had hij hem voorzichtig gevraagd naar zijn leven in de laatste maanden, dieper en dieper vorschend alles wat hij gedaan had sinds hij hem het laatst had ontmoet. In de kalming der morphineroes die hem neerrustigde, had hij willoos de woorden over zich laten heennevelen, zacht, tevreden-gestemd door den oud-gekenden spreekklank van zijn vriend en had zijn vragen geantwoord in een vreemd-wonderend voelen alsof hij van een ander sprak.

Maar opeens was hij uit zijn waakdrooming naar de werkelijkheid gewakkerd, zijn oogen wijd-opstrakkend naar de woorden van zijn vriend,