Deze vijandige wereld

'Hij heeft ook gescheidsrechterd, beweert hij. Zeker bij aspiranten z van het schorre kikkertje.' En toen, met een zekere trots: 'Weet je dat ik scheidsrechter ben geweest? Je moet op een hoop vuiligheid letten. Ze hebben hun vuist voor hun borst en lopen met hun knokkels tegen een tegenspeler aan zonder dat je het kan zien. Geef ze ongelijk. Het scheelt ze een meier als ze verhezen. Hoe kunnen ze het anders winnen van een ploeg als Ajax? Dat is toch een jodenclub.'

Zonder dat ik het wilde, sprongen er tranen in mijn ogen, en ik schreeuwde buiten me zelf: 'Wat heeft dat ermee te maken? Ik ben zelf ook een jood, snap je dat.'

Brammetje zag er plotseling uit als een leeggelopen fietsband, zat in elkaar, staarde op het tafeltje. 'Zo heb ik het niet bedoeld, jochie,' zijn stem klonk bijna smekend.

Met tegenzin liet ik hem loten, en toen hij een zwarte pion pakte, liet ik hem mijn andere hand zien. In geintjes had ik helemaal geen trek.

'Geloof me, jochie. Wat kan het mij nou verdommen wat iemand is, jood, mohammedaan, gereformeerd voor mijn part. Ik wou alleen zeggen dat Ajax een club van centen is. Daar leg je het altijd tegen af.'

'Wat heeft dat met joden te maken. Heeft Feyenoord misschien geen centen?'

'Je hebt gelijk, jochie,' zei hij alleen, en zette de stukken op, ook de witte.

Ik deed een eerste zet, maar de stroper pakte me bij mijn schouder: 'Geloof me toch dat ik het niet kwaad heb bedoeld. Ik heb nog nooit iemand ontmoet zoals jij. Soms denk ik: ik wou maar dat hij mijn zoon was.'

'Heb je zelf geen kinderen? vroeg ik verbaasd.

'Nee,' antwoordde hij stug. 'Dat is het hem juist. Die stink-hoer kon geen kinderen krijgen toen we nog getrouwd waren. Nu ze met die pooier hokt, heeft ze godverdomme een zoontje gekregen.'

87