Heden kijkdag

immers geen stelletje Pietje Bells bij elkaar, wij zijn ajc'ers, moeten de betekenis daar goed van begrijpen. Hij zou er niet zo de aandacht op hebben gevestigd als er bij de wandeling naar het ajc-honk niet geschreeuwd was toen er moest worden gezongen. Nogmaals: wij dienen het voorbeeld te geven. Maar nu gaan we eerst de inwendige mens versterken. 'Eet-ze-met-haakjes', roept hij lachend.

De erwtensoep is heel anders dan moeder ze maakt. Er drijft een brok vet in, dat ik naar de rand van het bord duw. Even later glibbert een ander stuk in mijn keel. Het lijkt wel snot. Uitspugen gaat niet, dan zien de jongens naast mij het. Ik doe alsof ik mijn neus snuit, klodder het in mijn zakdoek. Vet, ba. 'Een lekkere varkenspoot zit erin', merkt iemand aan tafel op. Varkensvlees? Dat eten we thuis niet. Als vader denkt dat er iets maar even treife is, wordt hij al misselijk. Wij geloven toch niet? heb ik hem wel eens gevraagd, maar dat heeft er niets mee te maken, antwoordt hij. De rituele spijswetten hebben een hygiënische achtergrond. Varkens leven in de modder, zij vreten ook kadavers als het moet, net zo goed als paling. Daar zou je dan als mens van moeten genieten? En margarine dan? opper ik, maar het schijnt dat daar traan van walvissen in zit. Overal weet vader altijd een antwoord op. Heel voorzichtig slik ik de lepels soep naar binnen. Dat is een pootje? Eten ze die ook op? Je kunt de tenen er nog aan zien zitten. Daar zitten zelfs haartjes. Ik begin te kokhalzen, knijp mijn keel dicht om niet over te geven. Met een hand voor mijn mond sta ik op en hol naar de gang.

'Ik heb een roosje op mijn hoed...', zingt de kring. Meisjes en jongens dwarrelen in het rond. Straks is de

127