Een geintje

'Zandbak!' hoorde ik plotseling roepen.

Even schokte mijn hoofd omhoog, bij wijze van verre herkenning, maar het kon niet voor mij zijn, en ik reed door.

'Hé, Zandbak!' werd er weer geschreeuwd.

Ik stopte, zette mijn rechtervoet op de rand van de stoep en keek om naar de zich nu met voorzichtige stappen naar mij toe haastende voorbijganger, die met een uitgestrekte arm naar mij wees als wilde hij me dwingen op hem te wachten.

De man kwam bij mij staan, legde een hand op mijn schouder, keek me onderzoekend aan.

'Jij bent toch Zandbak?' vroeg hij; het was duidelijk dat hij mij werkelijk bedoelde. 'Ken je me niet meer?'

Ik zocht in mijn geheugen naar herkenning. Hij was klein van stuk en uitgebeten mager, met scherpe jukbeenderen, een breed voorhoofd en een bleek smal toelopend gezicht, waaruit waterige, grote bruine ogen mij treurig aankeken. Zijn neus was kolossaal en overheerste zijn mond en de puntige kleine kin. Hij droeg een pet en een grijs whipcord pak, zoals politieagenten en tramconducteurs, daaronder had hij een dikke gele trui aan, die zijn hals tot aan zijn kin bedekte.

'Zandbak, weet je het niet meer?' zei hij met de zware stem van iemand die te veel heeft gedronken en zijn woorden vooral goed wil formuleren.

Ik haalde aarzelend mijn schouders op.

'Hoogland!' zei hij triomfantelijk.

'De orgeldraaier/ antwoordde ik verrast. Even

91