Een geintje

Gojs lef

Onwennig zat ik tegenover Klaas Overflakkee, die mij van achter zijn bureau opnam, eerst zonder een woord te zeggen. 'Waar moet ik beginnen?' vroeg hij, alsof dit mijn zaak was, en ik antwoordde: 'Prik maar een letter in het telefoonboek.'

'Daar heb je het weer, die koppigheid van jou waar ik geen raad mee weet. Wat is er toch met je aan de hand? Toen je bij de krant kwam was ik enorm blij, meer dan je zelf besefte. Je droom als personeelshoofd, tussen de routine van elke dag, is toch ook: mensen te kunnen helpen die je lief zijn. Ik had het gevoel iets goeds te doen, en nu is het helemaal uit de hand gelopen. Door jou heb ik al wat narigheid moeten opvreten. Het begon fijn, je werk was prima, het contact met je collega's prettig, en nu werp je je op als stakingsleider.'

'Dat is niet waar.'

'Noem het zoals je wilt, maar je kunt moeilijk beweren dat je nergens wat mee te maken hebt gehad. Als je zetter was geweest, had ik het normaal gevonden. Dan had ik, indien je tijdens een staking had willen werken, tegen je gezegd: 'Donder op, je hebt niets te maken in het bedrijf als je maats staken. Maar jij? Jullie cao was helemaal niet in het geding.'

'Je vergeet.../ wilde ik tegenwerpen.

'Ach, lig niet te zeiken/ onderbrak Klaas, 'soms denk ik: hij wil tonen dat hij gojs lef heeft.'

118