De B van Bemazzel

KADDISJ VAN EEN ONGELOVIGE

Je loopt en je hoopt en je staat in de rij, Vertwijfelde zoeker naar naasten en vrinden, Er hangt weer een lijst waar je namen kan vinden, Is vader, is moeder, staat Maurits erbij ?

Je loopt en je hoopt en mijdt schichtig de krant Die verhaalt van het lot, dat de joden moest treffen, Je vlucht voor wie meeleeft, kan iemand beseffen Hoe 't simpelste woord een illusie verbant?

Je hoopt als je loopt en een wijle vergeet Datje altijd een eenzame zoeker zal blijven, Wat heeft het voor zin zoveel brieven te schrijven Naar kille bureaus, wier antwoord je weet?

Je hoopt en je loopt als een rust'loze rond, 't Is immers vergeefs, je wilt het niet weten, Ze werden voorgoed uit je midden gereten, Te hard is de waarheid, die schrijnt als een wondje loopt zonder hoop, bezeten door wrok, De dagen vergaan en versmelten tot weken, Wie kan mijn vergaste moedertje wreken? Mijn broer, nog een jongen, die lachend vertrok?

En vader, vroeg grijs van gezorg en gezwoeg, Die wegging als eerste, en kans kreeg te vluchten, Maar schreef: 'Nee, ik ga, daar ik anders zou duchten Dat het nazi-crapuul zich aan jullie misdroeg.'

149