De B van Bemazzel

Sealtiel, eens een beroemde illusionist in Berlijn, duwt me een paar luxe damesschoentjes in de handen. 'Bitte', smeekt hij, 'nur Sohlen.' Hoe deed vader dat ook weer met schoenen zonder tussenzolen? Hij plakte de zooltjes erop met melklijm. Waar moet ik melk-lijm vandaan halen? Ik kan er ook tacksjes inslaan, de koppen eraf knijpen. Dan zien ze er wat netjes uit. Zo, nu de zolen bijkloppen. Verrek, ze staan zo bol als een halve hoepel. Ik probeer de schoenen in model te buigen, en steeds springen ze terug.

De volgende dag geef ik de schoentjes pas aan Sealtiel bij het naar huis gaan, als hij ze niet meer kan nakijken. En de dag daarna ontloop ik hem voortdurend, totdat hij plotseling naast mij staat. Wat zal ik tot mijn verontschuldiging zeggen? Dat ik eigenlijk geen schoenmaker ben? Maar dan duwt hij me een paar werkschoenen in mijn handen, en zegt: 'Bitte, nur Sohlen.'

En zo sappelen we door totdat het werk op Schiphol wordt opgeheven, omdat alle gemengd gehuwden naar 't Sandt moeten, in de kop van Noord-Holland, om er aan de kustverdediging te werken.

Als altijd brengt dokter Van Bomas uitkomst: hij geeft me een verklaring voor Herr Doktor Petzold, de Duitse dokter op Schiphol, die je kan afkeuren. Daarna word je automatisch geplaatst in de werkverschaffing op het Bosplan, en is van overplaatsing naar 't Sandt geen sprake meer.

Doktor Petzold is een goeie, weten wij. Hij komt uit Danzig, waar zijn gezin bij een bombardement is omgekomen. Als je bij hem komt, doet hij wat hij kan. Zo heeft hij de violisten Paul Godwin en Joep Raphael afgekeurd, omdat het zware werk hun vingers ongeschikt zou maken voor hun eigen beroep. In de wacht-

122