De B van Bemazzel

SCHIPHOL

1944 is nauwelijks begonnen of ik moet naar het gebouw Atlanta op de Stadhouderskade om gekeurd te worden. Gemengd gehuwden worden tewerkgesteld op Schiphol.

Beton ligt schots en scheef verspreid over het platform van het vliegveld. Bombardementen hebben hun werk gedaan. Met pikhouwelen slaan wij de brokken tot puin, met veel geweld als er een Duitse soldaat in de buurt is, met loze gebaren zodra de kust weer veilig is. Een dikke, astmatische Feldwebel met een Hitier-snorretje jaagt met een stuk hout achter je aan als hij je heeft betrapt op nietsdoen, gehurkt moetje rondspringen: los, Mensch, los. Ik rook stiekem een sigaret, juist als de Feldwebel er aankomt, en doe alsof het normaal is nu hij plotseling voor me staat. 'Schmeckt gut was, eine Zigarette', zegt hij, en rijdt weg. Het stroomt van de regen, maar wij joden mogen niet schuilen in de keet, die is alleen bestemd voor de arische betonwerkers. Zeiknat als ik ben loop ik toch even naar binnen om me bij de kachel te drogen. En weer komt de Feldwebel de keet in. Ik ga gauw op mijn hurken zitten, terwijl een groepje arbeiders om mij heen komt staan, als in een Russische film.

Zulke overtredingen begaan wij allemaal, en meestal is het niet gevaarlijk. Er zijn ook goede Duitse soldaten. Een mager mannetje in uniform, met treurige bruine ogen, noemen wij Sallie Cohen, en hij weet het. Uit Frankfort afkomstig, heeft hij eens vele joodse vrien-

119