De B van Bemazzel

'Ach, jij met je overdreven angst. Maar weet jij dat Hartog en Lea zich van kant hebben willen maken? Nee, ze leven gelukkig nog. Ik snap niet wat die mensen mankeert. Als het zo erg was als zij veronderstellen, hadden de Engelsen het allang voor de Engelse zender bekend gemaakt. Dan zouden ze de spoorlijn naar Westerbork, en die van Westerbork naar Duitsland elke nacht bombarderen. Een koud kunstje voor ze. Dacht je nou heus dat ze ons aan ons lot overlieten? Eén waarschuwing van hun kant is voldoende. Als ze pamfletjes uit de vliegtuigen gooiden om tegen de bevolking te zeggen dat ze de joden moeten helpen bij het onderduiken, dan was er veel meer hulp, dat is zeker. Maar het gebeurt niet, en dat is voor mij het bewijs dat het allemaal zo'n vaart niet loopt. De jidden zouden zich toch zeker liever hier kapotvechten, dan als schapen naar het abattoir te gaan. Ik bezweer je dat het wel meevalt, anders hadden we het wel geweten.'

'Meen je het heus?' vraagt de slagersvrouw, en er klinkt hoop in haar stem.

'Bij mijn en jouw gezond...'

'Hij wil ons geruststellen', fluistert een van de meisjes tegen haar zusje, maar zo hard dat de vader het hoort en nu schreeuwt:

'Lazer jij hier de winkel uit, snotneus die je bent, is het zo al niet erg genoeg? Moet jij je er ook nog mee bemoeien?'

Ik spreek er 's middags over als ik bij dokter Van Bo-mas mijn invallen vertel. Het is verschrikkelijk, de spanning bij die slager. En de meisjes die in bed liggen, en mij hun vloer laten aandweilen.

Maar de dokter probeert mij duidelijk te maken, dat het veel voorkomt dat mensen in bed blijven liggen, uit

108