Poste-restante Rood

Turijn

In Algerije was de revolutie onder leiding van Ben Bella gewonnen, en jij deed er belangrijk werk als leider van de socialistische sector. Je had de 'historische wetten op het zelfbeheer' ontworpen, en liet me die op de bijeenkomst in Turijn lezen. Ik vond het geweldig, dacht: 'Dit heeft Michel altijd gewild, wetten te maken als een staatsman zoals Plato zich die heeft voorgesteld, in wijsheid en rechtvaardigheid.' En ik was afgunstig, want jij zat in het hart van de revolutie, kon er historisch werk doen, terwijl voor mij de mallemolen weer was gaan draaien: dagdienst, nachtdienst, in de vrije uren het werk voor de beweging. Misschien was het ook de afgunst die mij ingaf, dat je je hooghartig tegenover mij gedroeg, dat je me wilde laten voelen hoe belangrijk je wel was geworden.

Dit gevoel werd versterkt door je onbereikbaarheid. Je had me bij hoog en laag verzekerd, in Turijn tot aller tevredenheid over de brief van Hella aan Maurice te spreken, maar je zweeg in alle talen, en had het bordje 'geen toegang' op je borst gehangen. Een partijlid uit Nederland had je als een soort bescherming tegen je aan geplakt, waar je ook ging. In elk geval wilde ik met je spreken over je plannen met mij. Casablanca was definitief van de baan, maar bestonden er geen mogelijkheden voor mij in Algerije? In mijn binnenzak bevond zich immers een brief van Hella, die mij op 27 augustus had laten weten: 'Onnodig je te schrijven dat de gedachte dat je in Algiers kunt komen werken ons letterlijk bekoort. Onze samenwerking zal bovendien in hoge mate nuttig, misschien heilzaam zijn voor onze beweging.'

Bep wou meegaan, er in een crèche werken of iets der

403•