Poste-restante Rood

20 september 1962

Beste Michel,

Het betreft waarlijk een zeer geraffineerde intrige. Toen ik van jullie terugkwam, heb ik alles gedaan om contact met Maurice te krijgen. Bij hem thuis, niemand. Ik heb zijn bureau opgebeld, waar men mij vertelde dat hij afwezig was tot 24 augustus. Ik heb geprobeerd zijn vakantieadres te bemachtigen, onmogelijk erachter te komen. Zo groot was zijn belangstelling om te weten hoe het bij jullie ging.

Eindelijk, twee dagen voor genoemde datum, is hij me komen opzoeken. Er was geen enkele vijandigheid van mijn kant. Integendeel, we hebben hem gevraagd te blijven eten enzovoort, en hij was zo goed te spreken dat hij diezelfde week nog twee keer is gekomen. Ik heb hem, als altijd, volledig ingelicht, en het is ronduit een leugen dat hij 'ieder woord uit mijn mond moest trekken'.

Triest was ik evenmin. Je kent mijn documenten, al mijn brieven; die zijn steeds optimistisch geweest wat het perspectief betreft, en daar heeft mijn reis niets aan veranderd. Integendeel, ik was erg blij dat mijn eigen toestand op bevredigende wijze wordt geregeld, en wel in het kader van een revolutionair perspectief, enzovoort. 'De eeuwige tweestrijd, verscheurd zijn', die ken ik niet, ik ben geen soort Hamlet. Natuurlijk is het moeilijk, altijd de plicht naar twee kanten te vervullen, maar voor mij is dit altijd een eenheid geweest, een geheel, een totaliteit. Hoe het ook zij, ik gun jullie het genoegen er verder met Maurice 'mondeling over te discussiëren'.

Wat een genoegen. Toen ik bij jullie was heb je mij gezegd dat de verhoudingen onder ons zo helder 'als kristal' moesten zijn. Je hebt zelfs gezegd dat je een 'absoluut vertrouwen in mij stelt'.

401•