Poste-restante Rood

geworden. Er is waarlijk een kloof tussen zijn marxistische cultuur (die ongetwijfeld groot is) en zijn persoonlijkheid als leider.

Ernest leidt hun zaken. Hij is uitermate arrogant en minder zenuwachtig dan vroeger. Hij dicteert waarlijk hun beslissingen, en de anderen hebben niets te vertellen. Zijn houding toont aan dat hij zich weinig bedreigd voelt. Om niet te veel in de praktische activiteiten van de Internationale te worden gemengd, duwt hij Livio naar voren, die, opgejaagd door zijn eigen ambities, denkt leiding te geven...

Eerst was er het verslag van Ernest over een reis naar Canada waarvan ik voor het eerst kennisnam door een briefje van Livio dat ik je heb doorgestuurd. Zijn besprekingen met Joseph enzovoort over de hereniging van hun Internationale met de onze zijn een betrekkelijk succes (ofschoon de gunstige situatie een veel wezenlijker succes had mogelijk gemaakt, want hij is in werkelijkheid met vage beloften teruggekeerd). Deze zaak is de grote troef van het trio en ze zullen die tot het eind uitspelen, en bij voorkeur tegen ons. In werkelijkheid is het een groot schandaal, dat zij een kwestie van een dergelijk belang in hun fractiestrijd betrekken. Het gevaar is geenszins denkbeeldig dat zij op deze wijze, voor een heel tijdperk, de mogelijkheden van een hereniging van de Internationale op een principiële basis zullen vernietigen. Volgens hen zou jij op de hoogte zijn van de reis van Ernest enzovoort, maar ik geloof dat ze hebben geprobeerd me wat wijs te maken, hetgeen - ongelukkigerwijs - hun 'normale' houding tegenover ons is.

Het was een erg verwarde vergadering, waarin de anderen hebben gepoogd mijn aanwezigheid voor hun eigen

389•