Poste-restante Rood

waarin hij mij bescherming door Franse partijgenoten aanbiedt. En toch blijf ik aarzelen, Michel. Men kan mij, als ik onder ede sta, van alles vragen over onze hulp aan de Algerijnse zaak, waarop ik niet bereid ben te antwoorden.

Voor Mr. Smeets gelden dergelijke complicaties niet. Ik heb hem uitdrukkelijk gemachtigd, qualitate qua voor mij op te treden en hem ontheven van zijn zwijgplicht als advocaat voor wat de zaak van zijn Franse collega's betreft. Vanaf het begin heb ik hem opening van zaken gegeven. Hij heeft mijn reacties gezien toen mij dit alles in de schoenen werd geschoven. Hij weet dat Bep hem ongerust heeft opgebeld, toen die twee rechercheurs bij ons thuis kwamen om een niet nader gespecificeerd document alsnog in beslag te nemen. Hij heeft het proces-verbaal van 2i maart 1961 met betrekking tot opnieuw in beslag genomen stukken gelezen, waarin de desbetreffende rechercheur verklaart: 'Er was namelijk bij de rijksrecherche gebleken dat er enige papieren ten onrechte aan mevrouw Santen waren teruggegeven en mij was verzocht, om hiernaar bij haar toe zoeken. Ik heb toen in haar woning de paperassen nagekeken waarvan zij verklaarde dat zij die teruggekregen had van de politie en daaruit de stukken gehaald, die ik thans hier aanwezig zie.' Bep heeft helemaal niets verklaard over teruggekregen stukken, zij was immers beneden gebleven bij de andere rechercheur, zoals uit haar dagboek blijkt, al doet het er niet toe. Duidelijk is dat er geknoeid is met een document dat ik niet ken, en dat nu als belastend bewijsmateriaal moet dienen.

Ik heb Mr. Smeets het bewuste dagboek van Bep meegegeven, en het origineel van een brief die ik haar op 5 februari uit de cel heb geschreven en die hij aan de Franse rechtbank zal overleggen.

386•