Poste-restante Rood

drukkerij van de Etter gesproken. Wel heeft hij een drukkerij van een zekere Stoomgaren ter sprake gebracht, maar ook daar zijn wij niet op ingegaan. In Duitsland moest hij de zaak maar verder in rechtstreeks contact met de Algerijnen regelen. En wat de Etter betreft? Eens heeft hij tegenover mij, heel voorzichtig die naam laten vallen. Hij was hem tegengekomen, polste hij, en wou weten hoe ik over die man dacht. Toen, die eerste en enige keer, heb ik Ab duidelijk gemaakt, nooit, en op geen enkele manier iets met de Etter te maken te willen hebben. Dat was alles. Daar is wat mij betreft alles bij gebleven. Ab heeft desondanks al die tijd met de Etter samengewerkt, zonder ons medeweten. Zal ik precies vertellen hoe het werkelijk is gegaan? Maar dat is juist de bedoeling van hun verhoor, zo willen ze de zaak rond krijgen.

Plotseling wordt de deur van de woonwagen geopend. Een adjudant van politie komt binnen. Als hij de deur achter zich wil sluiten waaien enige papieren op de grond. De rechter-commissaris raapt driftig de vellen op, zoekt alles bij elkaar, en vraagt dan aan Ab of hij wist dat de Etter voor de bvd werkt?

Een schok siddert door de boei die Michel en mij verbindt. Onrust is er ook achter de tafel van gezagdragers, de officier van justitie probeert voorzichtig in te grijpen. Ab kijkt verbijsterd, de vraag heeft hem overrompeld. 'Hoe komt u daarbij?'

Dan blijkt dat de rechter-commissaris beschikt over een verhoor waar wij niets van wisten: de Vakman heeft verklaard dat de Etter tegen hem heeft gezegd dat hij niet bang hoefde te zijn omdat hij aan alle kanten door de bvd was gedekt.

Even is het stil. Schichtig kijkt Ab in onze richting, slikt,

344•