Poste-restante Rood

Nu verklaar ook ik, niet aanwezig te zijn, en terwijl er nog schamper wordt gelachen is het plotseling stil: aan de Duitse kant wordt Ab de keet binnen geleid. Hij is vergezeld van een Untersuchungsrichter, die erop wijst dat een verdachte volgens een bepaalde paragraaf niet verplicht is een getuigenverklaring af te leggen.

'Wilt u van dit recht gebruik maken?' vraagt de rechtercommissaris.

Ab likt nog even aan de sigaret die hij zat te rollen, antwoordt: 'Nee mevrouw.'

Ze zijn een en al vriendelijkheid tegenover elkaar, maar zodra hij in onze richting kijkt krijgt zijn gezicht een verbeten trek.

'Ik heb hier het getuigenverhoor voor me van Cornelis Brokke.'

Brokke, de Vakman zoals Ab hem noemde. Ze hebben hem onmiddellijk na de inval in Osnabrück vrijgelaten. Hij heeft bij Jan de Etter gewerkt, is uit het verhoor gebleken en heeft duidelijk de politie getipt, al wordt het met klem ontkend.

Terwijl de rechter-commissaris uit het verbaal voorleest, vult Ab aan en corrigeert als hij dit nodig oordeelt, steeds ten laste van Michel. Het is weerzinwekkend, en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het spelletje is ingestudeerd, al dagen tevoren.

'Wat is uw mening over Cornelis Brokke?'

'Ik heb hem meegemaakt toen hij door de Duitse politie werd gearresteerd. Dat was bepaald niet een man die zich geen zorg maakte omdat men hem niets zou kunnen maken. Ik vond hem op dat moment een doodsbange psychopaat.'

342•