Poste-restante Rood

'Nog acht maanden?'

'Minstens. De rechter-commissaris taxeert je straf en laat je meestal in voorarrest tot je tijd rond is.'

'Maart? Dat is voor ons niet ongunstig. Dan is er misschien vrede in Algerije en krijgen wij zo'n zware douw niet', antwoord ik, en voor het eerst voel ik een sprankje hoop. 'Maar het kan ook langer duren, en dan hebben ze ons intussen tot een aantal jaren veroordeeld.'

'Dan rek je het vooronderzoek nog een tijdje. Tegen de tijd dat ze rond zijn en de zaak willen sluiten, bedenk je iets waardoor ze argwaan krijgen, of je verzint een nieuw feit. Daar moeten ze dan met elkaar over spreken. Zo vlug werken ze heus niet. En als er dan nog geen vrede in Algerije is, kun je altijd vluchten. Een makkie. Je verbindt de tralies van je cel met een opgerold nat laken en steekt er een stok door die je omdraait tot ze naar elkaar toe buigen.'

Zelf is hij niet van plan de kuierlatten te nemen. Hij werkt in de bibliotheek, en dat bevalt hem best. Voor mij wil hij ook wel een goed woordje doen, een ander gaat er volgende week weg.

Voor ik verder iets kan vragen wordt de deur van de luchtplaats geopend, en een bewaarder roept dat ik moet komen. Er is recherche voor me.

'Nog steeds de martelaar zeker?' zegt de commissaris, en kijkt mij met half toegeknepen ogen aan. 'Ik wou maar dat ik wist wat er in die hersens van jou omgaat. Ze zullen wel razend snel werken nu je hier zit', en om het te illustreren beweegt hij haastig zijn gestrekte vingers tegen zijn voorhoofd heen en weer. 'Eén ding begrijp ik niet: hoe konden ze jou zulk werk laten doen? Daar ben je helemaal niet

328