Poste-restante Rood

'Hij vroeg er zelf om, en ik dacht: wat kan daar voor bezwaar tegen zijn?'

'Daar beslis jij niet over.'

Ik haal mijn schouders op. Niet driftig worden, niets zeggen.

'We kunnen hem niet toelaten. Wie garandeert ons dat hij betrouwbaar is?'

'Hij was er al bij tijdens de bezetting.'

'Waarom maken andere Nederlandse kameraden dan bezwaar tegen zijn aanwezigheid?'

Het bloed vliegt me naar het hoofd. 'Dat gebeurt bij jullie in Frankrijk toch ook? Er waren altijd niet-afgevaar-digden op de congressen, uit belangstelling, en die zaten elkaar net zo goed in de haren. Niemand verlangde dat ze vertrokken.'

Het gesprek wordt steeds zinlozer. De vragen nemen geen einde, zuigen me het bloed onder de nagels vandaan, en plotseling schreeuw ik: 'Je ondervraagt me als een petit policier.'

Weet ik wel wat ik zeg? Politieagentje, het is de grootste belediging die je elkaar in de beweging kunt toevoegen. Zo heb ik het niet bedoeld, geloof me, natuurlijk heb ik niemand voor smeris willen uitschelden, en als ik mij in het Nederlands had kunnen uitdrukken had ik heel andere woorden gebruikt.

Hoe ik mij ook verontschuldig, er wordt niet meer naar mij geluisterd. Daar komt Michel al naar me toe. Wat is er in godsnaam aan de hand. Bleek, verschrikt vraagt hij: 'Wat heb je precies gezegd? Dat is toch niet waar?' en als ik knik: 'Dat zullen ze tegen ons gebruiken. Je moet absoluut je verontschuldigingen aanbieden.'

'Dat heb ik al gedaan, ik heb het werkelijk zo niet bedoeld.' 298