Poste-restante Rood

Als Hella ons alleen laat, herneemt Michel: 'Mijn enige zwakte is Hella. Als er met haar iets zou gebeuren, ben ik in staat midden uit een vergadering weg te lopen.'

'Ik zal er met Bep over spreken', beloof ik. Maar hoe zal ik haar kunnen overtuigen nu ik pas als redactiestenograaf bij Het Vrije Volk ben aangesteld?

Ernest houdt de inleiding deze keer. Wat hij zegt ontgaat me volkomen. Steeds jaagt het door me heen dat ik naar Latijns-Amerika moet. Doe maar niet alsof je het niet graag wilt. Je hebt vroeger zelf wel tegen Michel gezegd dat je het liefst voor de beweging wilde werken, een echte beroepsrevolutionair zou willen zijn. Zo heeft Lenin het immers geleerd: bolsjewiki zijn beroepsrevolutionairen, mensjewiki doen het uit tijdverdrijf. Uit tijdverdrijf, het zou wat, na alle ellende uit de oorlog. Als Bep het er maar mee eens is. Zij moet wel, zij is de dochter van Mien Sneevliet. Ik ben toch niet met een burgerjuffrouw getrouwd? Zo mag ik niet denken. Zij heeft altijd aan mijn kant gestaan, al was ze geen lid, en ze heeft mij steeds verdedigd. In de oorlog bracht ze soms de illegale kranten weg wanneer ze het voor mij te gevaarlijk vond, en in de hongerwinter werd je op staande voet gefusilleerd als ze die bij je ontdekten. Ze wilde ook dat de vergaderingen van de illegale leiding bij ons thuis plaatsvonden, omdat ik anders met mijn vals persoonsbewijs op reis moest. Maar de kinderen betekenen alles voor haar, die laat ze nooit in de steek. Houd ik soms niet van ze? Laat ik ze dan wel in de steek? Je kunt toch niet ophouden voor de revolutie te werken omdat je getrouwd bent en kinderen hebt? Trouwens, het is een historische taak, dat moet ze begrijpen. Als er oorlog komt zijn de kinderen in Latijns-Amerika

213