Poste-restante Rood

mijne, en ook hij is als enige van het gezin overgebleven. Zijn roeping, violist te worden, heeft hij laten varen. 'Op het conservatorium was ik de hoop van een professor, die ik soms nog op het Rokin zie lopen. Dan steek ik gauw over, anders vraagt hij natuurlijk waarom ik niet ben doorgegaan, en wat moet ik dan antwoorden? Dat ik niet meer wil leven voor de muziek, maar voor de revolutie? Hoe zou hij kunnen begrijpen dat ik in een theaterorkest ben gaan werken, om veel vrije tijd te hebben voor de rest? Wij hebben met deze wereld nog een rekening te vereffenen, daar kunnen ze donder op zeggen.'

Maurice is mijn ontdekking. Ik heb hem als het ware op de stalinisten veroverd, onmiddellijk na de oorlog, toen hij alle stalinistische onzin nog geloofde. Van alles had hij zich laten wijsmaken over de vermeende misdaden van het trotskisme. Met de boeken in de hand heb ik hem aangetoond dat juist Trotski, als eerste, het socialistische karakter van de Russische revolutie onderstreept had. 'Boe-kenpraat', vond Maurice eerst. Tot hij in botsing kwam met Paul de Groot, die de communistische partij wilde opheffen. Zo werd Maurice steeds ontvankelijker voor onze ideeën, en nu is hij lid van de Vierde Internationale.

Niet alleen hij was naar ons toe gekomen, ook Ernst Mulder, organisatiesecretaris van de communistische partij in de provincie Groningen. Die was als jonge communist op de Leninschool geweest in Moskou. Maurice heeft iets tegen Ernst, en ik begrijp niet waarom. Natuurlijk, Ernst is een activist met weinig theoretische kennis. Dat kun je toch niet van iedereen verlangen? Ik zelf weet ook niet zoveel van de theorie, al denken anderen van wèl. Daarom voel ik me helemaal niet zo'n geweldige leider, maar voorlopig gaat het erom de werkelijke ideeën

zoo