Poste-restante Rood

'Daar ligt je kans', flitste het door mij heen. Zo verdwenen stenografen en correctoren naar de redactie, eerst als invaller, dan voorgoed, en werden redacteur, om vaak neer te kijken op die stomme stenografen. Of, als vrouw, trouwden zij met een journalist, en ook dat betekende maatschappelijke promotie. Ze moesten je eruit pikken, dan zat je snor. Eindelijk niet meer hoeven opschrijven wat anderen dicteerden. Niet meer de stijlfouten slikken van een beginnend journalist, of een grote bek krijgen als je ze erop wees. God-Jezus-nog-aan-toe. Ik hoefde maar 'ja' te zeggen. Maar kon je dan werkelijk vrij schrijven? Was je niet gebonden aan de lijn van de krant? Aan een hoofdredacteur die ten slotte besliste? Of je chef? Als stenograaf had je daar geen last van. Je nam het bericht van een ander op, uit. Je was er net zo verantwoordelijk voor als de zetter, de drukker.

'Nou, waar wacht je op?' vroeg Wijnand Cohen.

'Ik doe het niet.'

'Waarom niet?' vroeg hij verbaasd. 'Je kunt het heus wel. Ik heb je al lang in de gaten gehouden. Ik zal je zelf inwerken.'

'Ik kan moeilijk liegen tegen één mens, laat staan tegen driehonderdduizend abonnees', flapte ik eruit en had mijn tong wel willen afbijten.

'Hoe bedoel je dat?' vroeg Wijnand geërgerd. 'Je hoeft toch niet te liegen? Dat doe ik ook niet.'

'Jij niet, nee, omdat je gelooft in wat je schrijft, maar ik heb daar geen vertrouwen in. En dan zou het liegen zijn.'

'Je bent stapelgek', reageerde Wijnand Cohen. Hij had een kleur gekregen, beet op zijn onderlip, slikte iets weg en vroeg: 'Waar ben je het dan niet mee eens?'

'De bestedingsbeperking. Daar ben ik absoluut tegen.'

154