Poste-restante Rood

hebben. Ik oefen me de pest. Als ik één minuut tweehonderdtachtig schrijf heb ik een gevoel in mijn bovenarm alsof ik een uur lang hout heb gehakt.'

Ik volgde het gesprek met ingehouden adem. Als Siem het op zijn heupen had kon je nog wat beleven.

'Maar ik heb mijn eigen afkortingssysteem ontwikkeld', vervolgde Bollé trots, en ging rechtop zitten. 'Voor automobiel schrijf ik bij voorbeeld "aul", en voor auto alleen "au".'

'Dan moet je wel een geheugen hebben als een ijzeren pot', vond Siem.

Een lachje trok over Bollés gezicht.

'Heb ik ook.'

'Je kunt toch niet voor elk woord een afkorting bedenken? Dan ben je een lopend steno-woordenboek...'

'Wat jij nog moet leren, ben ik al lang vergeten.'

'Bij voorbeeld?' vroeg Siem.

'Noem maar wat', antwoordde Bollé.

'Biefstuk.'

Alsof hij een klap op zijn wang had gekregen stond Bollé op en gaf Siem een duw. 'Ga met je reet van mijn bureau af', schreeuwde hij.

'Kalmpjes aan', vermaande Siem, die een stap opzij deed.

'Kom, naar je plaats!' gelastte Bollé.

Siem aarzelde.

'Naar je plaats!' schreeuwde Bollé opnieuw, en verfrommelde een krant.

Siem ging zitten. Rode vlekken kleurden zijn wangen alsof hij de mazelen had. De stilte op de afdeling werd alleen verstoord door het geratel uit de telexkamer. Nu kwam Hilda binnen. Ze liep naar Bollé toe, zei kortaf:

150