Stormvogels

'Nee, dat niet.'

'Dat was ook niet goed geweest' besliste Lies opgelucht, 'aan zo'n droom kun je niets doen, maar het moet niet te echt worden. Je zou me jaloers maken. Jullie moederskindjes maken het ons vrouwen toch al moeilijk genoeg. Laat eens voelen?' en met de palm van haar hand tilde ze voorzichtig mijn ballen op. 'Allemaal voor mij, begrijp je,' en zij vlijde zich tegen mij aan. 'Nu gaat hij kopjes geven,' en zachtjes omvatte ze mijn eikel. 'Wat een geluk dat het niet meer is zoals vroeger, toen je meteen een zaaduitstorting kreeg als ik je betastte. Hij is mijn lieverdje, die mag ik toch wel aaien?'

'Maar als je zo doorgaat houd ik het niet meer op. Het zijn net mieren, die in je gaan krioelen en naar boven willen. Kom liefje,' en nu streelde ik haar.

Wij lagen nog, uitgeput van het vrijen, in elkaar, toen we buiten plotseling hoorden roepen: 'Kom eens kijken, zie die lucht daar.' Mensen schreeuwden tegen elkaar. We rukten ons uit eikaars armen, en terwijl ik haastig mijn pyjama aantrok, opende ik de tent om te zien wat er aan de hand was. Een donkere wolkenmassa naderde snel aan de zomersheldere hemel, naar het scheen opgestuwd door een flets-geel spiraalvormig aanhangsel. Ineens joeg onweer zijn bliksemschichten door de lucht, en rukte de storm aan onze tent, terwijl iets verderop bomen knakten, zeilen meevlogen als reusachtige vlinders in het geweld. Wij omklemden elkaar, drukten het grondzeil omlaag, doch na enige minuten was de wervelstorm overgetrokken, om elders verwoestingen aan te richten.

'Weet je nog hoe het onweerde in de Ardennen?' herinnerden wij ons. En die krankzinnige nacht in Horssen? En hoe we de eerste stoot gaven om Wessel te krijgen, midden in de hongerwinter? Het schijnt bij ons te ho

171