Stormvogels

We strekten onze benen in de tent die we er voor onze vakantie hadden gehuurd, voelden de kramp in onze kuiten, terwijl de zonnewarmte nog op onze lichamen nagloeide. Dat zou morgen wel weer over zijn. We waren zelfs een dag naar Enschede wezen liften, om een oude vriendin van Liesje te bezoeken die Mark had geholpen om een onderduikadres te vinden, en werden onderweg meegenomen door twee motorfietsers, op weg naar de tt-races in Assen. Ze namen ons achterop, omdat dit beter was voor hun evenwicht, vertelden zij, en wij gierden langs de weg. Zij haalden elkaar voortdurend in, en dan verwonderde ik me over Lies, die zich rustig aan de heupen van de berijder vasthield, terwijl ik me wanhopig aan de mijne had vastgeklampt, doodsangsten uitstaande, ervan overtuigd elk ogenblik tegen de straatstenen te kunnen smakken. Toen we evenwel levend in Enschede aankwamen, was de vriendin niet thuis, en haar man keek ons de deur uit.

'Je moet nog eens vertellen dat hij zo'n aardige kerel was vroeger,' mopperde ik tegen Liesje, maar zij antwoordde: 'Misschien is hij zo veranderd nadat hun jongste kindje is gestorven. Vroeger was hij erg vriendelijk. Zij waren heel vrij samen toen ze nog niet getrouwd waren. Ze vertelde me hoe zalig ze konden vrijen, daar was ik gewoon jaloers op. Ze hebben het wel eens over provincialen, maar ik wou dat wij in Amsterdam zo waren opgevoed.'

'Toch was mijn vader, een echte Amsterdammer, vrijer dan mijn moeder uit de provincie,' merkte ik op. 'Hij probeerde tenminste, op een of andere onhandige manier het bestaan van sex duidelijk te maken. Bij mijn moeder was zo iets ondenkbaar. Die vrome joodse gezinnen, het is een wereldje apart. Weet je wat ik heb gehoord? Dat er orthodoxe joden zijn, die er door een gaat

169