De kortste weg

DE KORTSTE WEG

Er zat een blauwige vette vlieg op mijn schrift, die brutaal zoemend de dood trotseerde. Met een onverhoedse beweging ving ik hem in mijn handpalm, waar hij mijn huid kriebelde. Vroeger had ik wel eens de vleugeltjes uitgetrokken, eerst eentje, waarna hij probeerde weg te vliegen en steeds omviel als een kar die door zijn wiel zakt; toen de andere, om dan plotseling het zich voortslepende insekt dood te drukken terwijl ik walgde van de geel-witte brij die uit zijn corpus puilde. Met een onverklaarbaar gevoel van medelijden liet ik de vlieg uit mijn hand ontsnappen. Donder op, vies beest, maak dat je weg komt.

Toen, eindelijk, luidde de schoolbel. Woensdagmiddag, tien voor half een. De tassen van de leerlingen uit de derde klas van de driejarige hbs stonden al gepakt naast de banken. Alleen het schrift moest er nog in dat voor ons lag, en het boek waaruit de leraar ons had overhoord. De Bunzing noemden ze hem, omdat hij naar aambeienzalf stonk. In zijn onmacht zich tegen die bijnaam te weer te stellen deelde hij nullen uit zoals een goochelaar snoepj es uit zij n mouw tovert. Zat je te praten? Prima, je had alweer een nul te pakken. Lachte je tegen je buurman? Uitstekend, alweer een. Straks, met het rapport, zou je het wel merken in je cijfer, want daar kan zelfs de beste repetitie niet tegen op. Wat mopper je eigenlijk? Heb je dan last van hem? Sinds Saartje een maand geleden plotseling gestorven was hadden ze medelijden met me, alle leraren, en spaarden me. Trouwens, ik gaf er ook geen aanleiding toe, zo vreemd als je wordt na de dood van een zusje, zwijgzaam, verlegen, schuchter alsof het jouw schuld was. Nu kwam Saartje niet meer op school, hoe knap ze ook was geweest, hoe geliefd bij de leraren, hoeveel knapper dan ik.

106