De kortste weg

toen was het zo al werd het anders genoemd. Hoe zou jij het noemen, Freddie?'

Een jongen uit de tweede rij keek de bovenmeester geschrokken aan, aarzelde, schoof zijn hoofd naar links om te horen wat zijn buurjongen fluisterde en antwoordde: 'Dienstijver.'

'Ik versta je niet.'

'Dienstijver meester,' verbeterde de jongen.

'Zo is het goed. Met twee woorden praten. Niet gek bedacht. Dienstijver. Bevalt me wel, al bedoel ik iets anders. En dat konden jullie niet weten, want over de hond heb ik niet gesproken. De ridder en de gravin hadden een trouwe herdershond die precies wist wat er van hem werd verlangd, en al kan een hond niet spreken, pienter was hij wel, dat kon je aan zijn intelligente ogen zien. Alles begreep hij wat hem werd bevolen, en zodoende verstrekte de ridder hem de opdracht bij de wieg van de baby te waken en ervoor te zorgen dat er niets gebeurde.

Het eerste halfuur verliep alles naar wens. De baby sliep, de hond lag aan de voet van de wieg, gromde even als hij buiten iets hoorde, blafte zachtjes als hij dacht dat er onheil dreigde, jankte, maar niet zo hard dat de baby erdoor kon ontwaken. Het was een brave hond. Vinden jullie ook niet?'

'Ja meester,' werd er eenstemmig geroepen.

'Mooi zo. Intussen knapperde het houtvuur in de open haard, verspreidde een behaaglijke warmte, en wat gebeurt er dan? Wie weet het?'

'Slaperig wor je, meester.'

'Heel goed jij. De hond werd er slaperig van en droomde ineens van de jacht, een hollend konijntje, een hert in het kreupelhout, wellicht een wild zwijn, wie zal het weten waar een beest van droomt, wij vergeten het zelfs vaak, wij mensen. Waardoor onderscheidt een mens zich van een dier, Willy?'

ioi