Amsterdam en zijne bevolking in de negentiende eeuw

SPIJS EN DRANK.

De prijs voor den kleinhandel, de slijters, was bepaald op vijf duiten de twee emmers, hetgeen in de munt van onzen tijd uitgedrukt, neerkomt op ruim 86 cent per M³.

Ter vergelijking moge dienen, dat de opbrengst per M³ opgepompt water in 1919 is geweest 12.81 cent.

De prijsbepaling gold slechts zoolang de Wees-perschuiten konden varen. Was dit door invallende vorst niet meer mogelijk, dan mocht per emmer vier duiten — een halve stuiver — worden gerekend.

Zoomin als in onzen tijd, hield men zich, zoo-dra door warmte of vorst werkelijke schaarschte was ingetreden, aan de prijzen, door de overheid bepaald. Voor een „gang” water — twee kleine emmers — werd onder zulke omstandigheden gaarne van 4 tot 6 stuivers betaald.

Wel had de overheid een aantal stadsbakken laten aanleggen. Maar wat vermochten 24 dezer bakken, waarvan er 10 met regenwater en 14 met schuitwater waren gevuld, houdende elk duizend tonnen — een ton was 7% emmer — wanneer watergebrek het volk van Amsterdam te na kwam ?

Gelukkig hadden bijna alle kerken belangrijken voorraad in bakken, waaruit de gemeentenaren of de lieden uit de buurt hun drinkwater konden