Dievenschool

trouwelijkheid. De baas besprak dan lachend de voordeeltjes die door goochemen afzet verkregen waren en liet hèm deelen in de pret. Maar hij sprak zoo zelden met hem, dat hij lachte om de gijntjes, die met kleine oogjes en glibberend-grinniken de glimlachjes gezegd werden. Want telkens dacht hij dan — dat ’t tóch en tóch ’n aardige kerel was — die baas — 'n verdomd aardige kerel, dat-ie nou die dinge allemaal aan ’m vertelle ging — dat zou ’n ander niet doen, wat? en leéne — leene — neé hoor ’n goeie vent hoor, 'n baas om te zoeke — ’n trèf — en hij lachte hem toe, ook al grinnikend van gezelligheid.

»Verdomme, ja baas dat heb u ’m gelapt.»

«Ja of neé ?» — zegepraalde de baas.

En hij moest dan nog eens lachen en weer zeggen hoè-ie ⁹1 nou vónd, hoé-ie ze nou te graze had genóme, ze dachte allemaal zoo bliksems goochem te weze, hi-hi-hi — maar hij had ze toch maar fijn belazerd die vuilikke — die gaüwdieve, of diè gaüwdieve — of weèr andere gaüwdieve, neé liet-ie nou zellef zegge — ware ze niet allemaal dieve hier in de buurt? eén ding — as je maar goéd oplet asjeblièf, as de lui hier in de winkel benne, want ze benne nerréges te goed voor, wat ze jatte kunne, dat late ze niet.»

—    «Neé baas dat geloof ’k ook wel, ik wéét ’t natuurlijk zoo niet, maar geloóve doe ’k et wél.»

—    «As je maar asjeblièf goed uit je oóge kijk, hoor je!» — dreigde-ie wat grof*baziger al.

—    «Ja, baas, netuurlijk, nou.»

«Tot zellefs de kópere gewichies neme ze mee, azze ze maar de kans schóón zien.»