Dievenschool

wéte, dat er ’n kwartje op de grond had gelége — dan zou die 't toch wel oprape ? — kón toch niet — waarom zei-die dan — dat weet ik? god, wat ’n rare vent, dat wéét ik — dat wéét ik, dat zei-die altijd — laatst toen-ie ’s éénmaal teveel geld had meégegeve voor ’n boodschap, en-ie terugkwam met ’n gulde over:

—    «Baas.» zei-ie lachend — «u het me daar maar énkel ^?n gulden te véél meegegeven

—    «Dat wéét ik — zés gulde niet?» ried de baas.

—    «Neé — neé — wat maak u nou — vijf maar — maar ’t kostte toch ommers maar vier?»

«Ja ja — vijf — ja ’t is ook zoo» — zei-ie zonder schaamte.

«’t Was net — oftde nou vóór wou late komme dat-ie met ’n bedoèling zóóveel had meégegeve» — dacht Moos — gód wat vréémd nou — hij — hij zou ’m toch wel ver-trouwe? nou jézis dat geloofde-ie nou toch wél anders zou die toch ook wel secuurder z'n lijssies en z’n briefies gaan nazien wat ? maar waarom zei-ie dan ook niet dankje Moos, as-ie wat vond, of wat terugbracht? óf — óf — neé — hij wou ’t niet geloóve, was ’t soms tóch — tóch — dat ie zóó dacht, de baas — as ’k em nou niet laat voorkomme, dat ik alles wéét, dan gaat-ie ’t de volgende keer zelf houe en nou durft-ie niet zie... was ’t zóó misschien ? gód! misschien wèl, maar *t zou zoo beroerd weze, as-tie ’m zóó weinig vertrouwde . . . hij zou ’t wel ’s zien . . .

Hij zag het in langen tijd niet. Hij bleef er een poos aan twijfelen, of de baas hem al of niet vertrouwde.

En ieder kortste momentje van schijnbare intimiteit tusschen henbeiden gaf hem het blije besef van tóch algeheele ver