Dievenschool

en ’t geld van een zak vol nota’s ontvangen, afdroeg met ’t secure lijstje. Hij stond er telkens bij, zag den baas met vluchtige oogjes glijden langs ’t moeilijk bekrabbelde papiertje, hoorde hem ’t eindgetal fluisteren, zag hem ’t geld natellen even, en dan uit zijn groote bloedige hand ’t schuiven in de winkellade:

«^?t Is goed, hoor!» — Want hij dacht: — nou — de eerste maand zal-ie me toch niet gappe — zoo secuur heb ik ’t nou niet noodig na te kijke.

Daar had-ie nou de heele dag voor geloope, pijnlijk bedacht Moos, en zoo prachtig opgetrokke allemaal en zoovaak nageteld — nou zag-ie 't niet eens ève na — beroerd.

Maar volgende dagen dan, onverwacht, kwam de baas op hem toe:

«Zèg — kom is hier hoe heet je — het Van de Kar betaald ?»

«Ja baas.» Hij schrok ervan, zoo plots duwde hij het hem toe «kijk u maar op me lijssie.»

Maar de baas was er te lui voor: «’m 'm — o ja— nou weèt ik ’t ook wel — ja — ja — 't is ook zoo.»

Of, als Moos, wat vaak gebeurde, geld vond in den winkel, dat de baas in slordigheid vergat op te rapen van den grond of weg te nemen van de toonbank:

«Kijk is baas — 'n kwartje, daar op de grond!»

—    Wat ? Ja — dat weèt ik.

—    Weèt u dat?

—    Ja ja — wat zanik je nou — geef hier!

En met open,mond van verbazing gaf hij ’t hem over.

—    Wat was ’t mal, dat de baas zoo deé ... hoè kon hij nou