Dievenschool

werd nu een joelend lichtplekje in zijn bestaan; het scheen hem, dat hij daar altijd zou kunnen blijven, ook al was ’t andere al leelijk en slecht.

Het was hem in zijn leven nooit gebeurd nog:    een

lachend kind met lange blonde haren, dat kraaiend om hem spelemeide; dat hem haar dure geheimpjes ging zeggen met heel innig-zacht aanstellerig-vertrouwelijke fuisteringetjes — dat hem tèlkens en wèer en al z’n knieën beklom en aaide en besmoesde met zoo zuiver-kinderlijk woordjes gespeel.

Dan kwamen haar kleine vingertjes op zijn lippen liggen, zag ze hem aan met ’r wijdblauwe kijkers, en ’t blanke donskopje was er als een blank bloemenhoofdje voor zijn oogen: «Za-je nou niks zegge? neé — neé —je mot er niks van zegge,» fluistersmoesde ze dan wel, «maar ik hou wel van je — jaaa! jaaa! — ik hou wel heel veels van je — hihi! en hooris — en pappa die — die heeft nóg welleris een knecht gehad — jaaa! gerust — vraag ’t maar zellef an Annè — nóuou — en die was niks aardigs hoor — en die wou nooit met me vrijertje spele — nooit — noóóoóoitr’

Of ze drukte hem met het dwergwijsvingertje op zijn grooten neus, wéér en weer — »neé hou je neus nou stil, dan za’k ’m zóo plat drukke, hè ? jaha! hihi — kijk u is mamma — toe kijk u nou is — hè u wil nou eris nooit kijke — kijk u nou is, ziet u wel ? nou is z’n neus heelemaal plaaat — heerlijk hè ? mot je zoo voor de spiegel staan gaan met je platte neus!»

Dan nam hij haar hoofdje wel zachtjes tegen zich aan, tot de gouige haarbundeltjes krielden tegen zijn wangen en kuste,