Dievenschool

ik geloof dat Anne jaloèrsch d’r van is — dat je om haar niet gevochte het.»

—    «’k Zal ’t u wellis vertelle« — zei-ie, »maar om de meissies vecht ’k niet — daar geef ’k te weinig om.»

—    We zalle zien wat je doet» — zei ze «as je maar zoo’n praats niet heb — want die zitte d’r juist ’t eerst bij — die zoo’n groote mond hebbe — Anne geef je eve de spons van de waschtafel ?»

—    Nijdig liep Anne naar binnen, reikte de spons.

—    «Mag ’k me zellef hellepe?» vroeg-ie — «laat u me maar liever zellef begaan — ’k zal me wel redde — ’t is anders zoo’n drukte.»

—    «Ga je gang» zei ze, kinderachtig geraakt — »god, mot je zellef wete hoor ...»

—    «Och nee! — verontschuldigde-ie zich, «maar over die Anne — ’t is zoo’n rare — u moet d’r niet kwaad om weze.»

«Heelemaal niet,» zei ze «hier heb je spons en daar hè-je neteldoek en ga nou je gang maar, kom Roos!» — riep ze ’t kind en ging heen.

Spijtig zag-ie haar na — wat ware die vrouwe gauw kwaad — verdomd — dat ze nou ook nooit de moeite name om je te begrijpe. Driftig van nijd schuurde-ie met z’n schoenen over den vloer; maar dan daad’lijk berouwde ’t hem weer, dat-ie ’r kwaad had laten heengaan — ze had ’m toch lief geholpen — straks zou ie ’r wel opnieuw bedanken gaan . . .