Dievenschool

—    »La me is eve je hoofd zien» — zei ze — «as jullie d’r ’n doek om doen — dan mot ’t nog al wat weze — doe eris af dat ding en kom ’s eve hier.»

Ze kwam naar hem toe, knoopte de stijve doek los, die zich bij de wond had vast gezet en hield op, met den wat preutschen angst voor pijn-zien van ’n beetje verwende vrouw : «Toe zeg — trek jij ’m maar verder d’r af — ik zou je danke — dat zit vast daàr, maak los — Roos, vraàg an Anne — of neè, kom jij maar evê mee naar achtere.»

«Och nee,» weerde-ie met geweld ’r bezorgdheid af,» «hè god, doe u mij nou ’n lol en maak u d’r asjesblief niet zoo’n drukte van hè — gód ja — ik ben daar ziek !»

—    Jawèl jawèl — zong ze, en even lachend weer — in de blijdschap iets te doen hebben, nam ze hem bij de schouders, duwde ze hem voort en de gang door naar de keuken — ’t kind, meelachend, holde achter mamma’s rokken als derde mee in ’t voortsjokkende stoetje.

«Anne ’n patient — de kraan los!» riep ze de meid toe. Anne zette een kniezerig gezicht van — ze het niks anders te doen, mot ’k weer ophoue van me werrek.

—    »Hè-je gefochte?» verdomme wat ’n kraan van’n kérel seg! se hebbe sekers heibel gehad over de meide !« — aan-halerig-kwaad informeerde ze.

—    «Zeg juffie» — kalmeerde de juffrouw — «zou uedele een klein weinigie wille bedàre?»

—    «Nou joa — laat-ie na sen âge late kèke!» — zei ze, ’r minderheid voelend beneé hun beiden.

—    «Is ’t waar,» lach-fluisterde ze hem toe : «hebbe jullie gevochte over de meissies ? ja ? je mag ’t wel zegge hoor —